Ik kan me ook nog herinneren dat we de wacht moesten houden, als er een meerdaagse oefening was op de hei, de tank bleef dan op de hei en moest bewaakt worden. In een van die nachten liet een Vaandrig (dienstplichtig) worst halen en hebben we die bij een kampvuur met een broodje opgegeten. De heimwee was inmiddels al wel over, maar ik kreeg last van mijn knie, (ik heb nogal overstrekte benen) en daardoor kon ik moeilijk een mars lopen of andere aan lopen gerelateerde oefeningen mee doen. Ik kreeg dan ook vrij van lopende en staande dienst. Als mijn maten weer eens er op uit gingen dan bleef ik achter op de kazerne en deed al rustig lopend berichten (brieven) van de kapitein weg brengen naar andere gebouwen.
Ook moest ik naar het militair ziekenhuis in Utrecht om mijn knie te laten onderzoeken.
Hier zit ik derde van links, met naast mij 2e van links Wiel en bovenste rij 5e van links mijn slapie Jimmy † 1949-2012. Ik zou 50 jaar later mijn maat Wiel † 1950-2022 nog gaan ontmoeten.
Wiel en ikzelf, in de foto geshopt 50 jaar later!
Ik had nog steeds geen zin in Seedorf, en was dan ook blij met iemand van de 16e compagnie, (die graag naar Seedorf wilde vanwege een moeilijke thuissituatie) met mij wilde ruilen, ik bij het 16e en hij bij het 42e. Niet lang daarna vroeg ik groot verlof aan omdat ik bijna niets meer deed op de kazerne. In eerste instantie werd mij medegedeeld dat ik tot nader order naar huis kon, maar nog diezelfde middag melde de kapitein dat ik maandags terug moest komen en ik dan mijn spullen in kon leveren, ik mocht eind november uit dienst.
50 jaar later, bij het militair museum in Soesterberg. Wiel † en ik.
Wiel † als boordschutter op de AMX in Seedorf.
Of ik het jammer vind dat ik niet naar Seedorf ben geweest? Ja achteraf wel, ik had het graag meegemaakt als ik de verhalen lees op de facebook pagina van diensmakkers NL. Via die site vond ik een dienstmaat n.l. Wiel †, welke ik inmiddels op 5 augustus 2020 heb mogen ontmoetten bij het Militair museum Soesterberg. Het was een leuke dag, samen met de echtgenoten, een jaar later ben ik bij Wiel † nog thuis op bezoek geweest, wat ook een gezellige dag was.
Helaas heeft de ontmoeting na 50 jaar niet zo lang meer mogen duren. Maat, rust in vrede!
Geplaatst met toestemming van de familie!
